ایمپلنت دندانی

ایمپلنت‌های دندانی از نظر محل قرارگیری به سه دسته مختلف تقسیم می‌شوند:

ایمپلنت‌های اندواستال (داخل استخوان):

این نوع ایمپلنت مستقیماً داخل استخوان فک قرار داده می‌شود و در اشکال پیچی، استوانه‌ای یا تیغه‌ای تولید می‌گردد. جنس آن‌ها از تیتانیوم یا آلیاژهای تیتانیوم است. مهم‌ترین مزیت این نوع ایمپلنت، پایداری بسیار بالا و موفقیت طولانی‌مدت آن است. با این حال، برای انجام آن وجود حجم و تراکم کافی استخوان ضروری است. در صورت کمبود استخوان، ابتدا می‌توان پیوند استخوان انجام داد.

ایمپلنت‌های ساب‌پریواستال (زیر پریوست):

این نوع ایمپلنت که برای بیماران دارای کمبود استخوان طراحی شده است، روی سطح استخوان و در زیر بافت لثه قرار می‌گیرد. به‌صورت یک فریم فلزی ساخته می‌شود که به‌طور اختصاصی مطابق با ساختار فک بیمار طراحی می‌گردد. مهم‌ترین مزیت آن این است که بدون نیاز به پیوند استخوان قابل انجام بوده و در مدت زمان کوتاهی عملکرد مناسب ایجاد می‌کند. با این حال، از نظر تکنیک جراحی روشی پیچیده‌تر محسوب می‌شود.

ایمپلنت‌های زیگوماتیک (گونه‌ای):

این روش برای بیمارانی که حجم استخوان فک بالای کافی ندارند ترجیح داده می‌شود. ایمپلنت به‌جای استخوان فک، در استخوان گونه قرار داده می‌شود و نیازی به پیوند استخوان ندارد.

درمان‌های ایمپلنت دندانی بسته به ساختار دهان و نیازهای بیمار با تکنیک‌های مختلفی انجام می‌شوند. عواملی که در انتخاب روش درمان مؤثر هستند عبارت‌اند از:

• ساختار و تراکم استخوان موجود بیمار
• تعداد و موقعیت دندان‌های از دست‌رفته
• وضعیت عمومی سلامت بیمار
• عادات بهداشت دهان
• انتظارات و بودجه بیمار

ایمپلنت‌های دندانی بر اساس تکنیک درمان شامل موارد زیر هستند:

درمان ایمپلنت یک‌مرحله‌ای:

در این روش، پس از قرار دادن ایمپلنت نیازی به بخیه نیست و قطعه اتصال‌دهنده‌ای به نام اباتمنت در معرض دهان باقی می‌ماند. به دلیل انجام تنها یک مرحله جراحی، راحتی بیمار بالاست، آسیب به بافت‌ها حداقل بوده و روند بهبودی نسبتاً سریع است.

درمان ایمپلنت دو‌مرحله‌ای:

در این تکنیک که به روش کلاسیک ایمپلنت معروف است، ایمپلنت به‌طور کامل زیر لثه قرار داده می‌شود. پس از یک دوره ترمیم حدوداً ۳ ماهه، در یک جراحی کوچک دوم اباتمنت متصل می‌شود. در این روش، فرآیند جوش خوردن ایمپلنت با استخوان به‌صورت کنترل‌شده انجام شده و میزان موفقیت بالایی دارد.

ایمپلنت فوری (یک‌روزه):

این روش که بلافاصله پس از کشیدن دندان انجام می‌شود، مدت زمان درمان را به‌طور قابل‌توجهی کوتاه می‌کند. با این حال، وجود حمایت استخوانی کافی و رعایت بهداشت دهان بسیار ضروری است. این روش به‌ویژه در نواحی قدامی که زیبایی اهمیت بیشتری دارد، ترجیح داده می‌شود.

تکنیک All-on-4 / All-on-6:

در این روش که در موارد بی‌دندانی کامل به کار می‌رود، ۴ یا ۶ ایمپلنت در فک قرار داده شده و با پروتزهای ثابت پشتیبانی می‌شوند. با استفاده از ایمپلنت‌های زاویه‌دار مخصوص، نیاز به پیوند استخوان به حداقل می‌رسد و بیماران در مدت زمان کوتاهی عملکرد جویدن خود را بازمی‌یابند.

افرادی که یک یا چند مورد از شرایط زیر را دارند، گزینه مناسبی برای درمان ایمپلنت محسوب می‌شوند:

• افرادی که حداقل یک دندان خود را از دست داده‌اند
• افرادی که حجم و تراکم کافی استخوان فک دارند
• افرادی که از سلامت عمومی مناسبی برخوردارند
• افرادی که به بهداشت دهان و دندان توجه می‌کنند
• افرادی که رشد استخوانی آن‌ها کامل شده است

ایمپلنت دندانی روشی راحت، ماندگار و با ظاهر طبیعی برای بسیاری از افراد است، اما در برخی شرایط توصیه نمی‌شود یا امکان انجام آن وجود ندارد:

• افراد زیر ۱۸ سال به دلیل کامل نشدن رشد استخوانی، کاندید مناسبی نیستند.
• در بیمارانی که حجم و تراکم استخوان فک کافی ندارند و پیوند استخوان نیز نمی‌تواند حمایت لازم را فراهم کند، ایمپلنت قابل انجام نیست.
• در بیماران مبتلا به دیابت کنترل‌نشده، بیماری‌های سیستم ایمنی، عفونت‌های شدید یا مشکلات انعقادی خون، تا زمانی که شرایط تحت کنترل قرار نگیرد، درمان ایمپلنت انجام نمی‌شود.
• انجام جراحی‌های ایمپلنت در دوران بارداری و شیردهی، مگر در موارد بسیار اورژانسی، توصیه نمی‌شود.

مرحله معاینه اولیه و برنامه‌ریزی:

درمان ایمپلنت دندانی با یک ارزیابی جامع اولیه آغاز می‌شود. در اولین جلسه، دندان‌پزشک شرح‌حال کامل پزشکی از شما می‌گیرد. دندان‌های موجود و ساختار فک از طریق معاینه بالینی بررسی می‌شوند. برای تشخیص دقیق، رادیوگرافی پانورامیک و در صورت لزوم تصاویر توموگرافی سه‌بعدی تهیه می‌گردد. به کمک این روش‌های تصویربرداری، تراکم استخوان، مسیر اعصاب و ساختار آناتومیک به‌طور دقیق تحلیل می‌شود. بر اساس تمامی اطلاعات به‌دست‌آمده، یک طرح درمان اختصاصی برای شما تهیه می‌شود.

مرحله جراحی:

در روز انجام درمان، بی‌حسی موضعی اعمال شده و ناحیه درمان کاملاً بی‌حس می‌شود. در شرایط استریل، با استفاده از مته‌های مخصوص دندان‌پزشکی، حفره‌ای با اندازه مناسب در استخوان ایجاد می‌گردد. سپس پیچ ایمپلنت تیتانیومی با دقت در این حفره قرار داده می‌شود. مدت زمان جراحی معمولاً بین ۳۰ تا ۶۰ دقیقه است، اما بسته به تعداد ایمپلنت‌های کاشته‌شده ممکن است طولانی‌تر شود.

دوره اُسیواینتگریشن (جوش خوردن با استخوان):

پس از قرار دادن ایمپلنت، فرآیند اتصال آن به استخوان آغاز می‌شود که «اُسیواینتگریشن» نام دارد. در طول این دوره که به‌طور متوسط ۲ تا ۳ ماه زمان می‌برد، پیوندی محکم بین سطح ایمپلنت تیتانیومی و استخوان فک ایجاد می‌شود. مدت زمان ترمیم می‌تواند بسته به سن، کیفیت استخوان و وضعیت عمومی سلامت شما متفاوت باشد. در این مدت می‌توانید از پروتزهای موقتی که توسط دندان‌پزشک توصیه می‌شود استفاده کنید.

مرحله پروتز:

پس از تکمیل جوش خوردن ایمپلنت با استخوان، مرحله ساخت پروتز آغاز می‌شود. ابتدا قطعه‌ای به نام اباتمنت روی ایمپلنت قرار داده می‌شود. سپس با قالب‌گیری، روکش‌های اختصاصی از جنس پرسلن یا زیرکونیا در لابراتوار برای شما ساخته می‌شوند. در نهایت، این روکش‌ها روی اباتمنت نصب شده و روند درمان به پایان می‌رسد.

مراقبت و پیگیری پس از ایمپلنت دندانی:

موفقیت درمان ایمپلنت ارتباط مستقیمی با مراقبت منظم و معاینات دوره‌ای دارد. دندان‌پزشک یک برنامه مراقبت دهان و دندان ویژه به شما توصیه می‌کند. با انجام معاینات دوره‌ای هر ۶ ماه یک‌بار، طول عمر ایمپلنت‌ها افزایش یافته و عوارض احتمالی در مراحل اولیه شناسایی می‌شوند. با مراقبت صحیح، می‌توانید ایمپلنت‌های خود را برای دهه‌ها بدون مشکل استفاده کنید.

مدت زمان درمان ایمپلنت دندانی کاملاً به روش درمانی انتخاب‌شده و مدت زمان ترمیم بافت‌ها در بیمار بستگی دارد. با این حال، به‌طور میانگین، درمان ایمپلنت معمولاً بین ۲ تا ۴ ماه به طول می‌انجامد و در صورت نیاز ممکن است تا ۶ ماه نیز ادامه پیدا کند.

• معاینه اولیه و آزمایش‌ها: ۱ روز
• کاشت ایمپلنت: ۱ روز
• زمان جوش خوردن و ترمیم: ۲ تا ۳ ماه
• نصب اباتمنت و دندان: ۱ هفته

بهبودی پس از درمان ایمپلنت، به دلیل جراحی بودن این روش، نیازمند مراقبت و پیگیری دقیق است. این روند می‌تواند بسته به عواملی مانند وضعیت عمومی سلامت فرد، کیفیت استخوان فک، نوع ایمپلنت (تک‌دندانی یا چند ایمپلنتی)، تکنیک جراحی مورد استفاده (یک‌مرحله‌ای یا دو‌مرحله‌ای) و سبک زندگی بیمار متفاوت باشد. روند بهبودی پس از ایمپلنت دندانی به شرح زیر است:

روزهای اول پس از جراحی (۰ تا ۷ روز):

این دوره بلافاصله پس از مداخله جراحی است و معمولاً مرحله‌ای است که علائم در آن شدیدتر هستند.

درد و تورم:

• درد خفیف تا متوسط، تورم، کبودی یا حساسیت پس از جراحی طبیعی است. این علائم معمولاً طی ۲ تا ۳ روز کاهش یافته و در عرض ۵ تا ۷ روز تا حد زیادی برطرف می‌شوند.
• دندان‌پزشک ممکن است برای کنترل درد، مسکن‌ها و داروهای ضدالتهاب تجویز کند. در موارد نادر، مسکن‌های قوی‌تر نیز ممکن است توصیه شوند.
• برای کاهش تورم، توصیه می‌شود در ۲۴ تا ۴۸ ساعت اول، کمپرس سرد را هر ۱۰ تا ۱۵ دقیقه روی ناحیه گونه قرار دهید. کمپرس سرد با تنگ کردن عروق خونی، تورم و کبودی را کاهش می‌دهد.
• پس از ۴۸ ساعت، در صورت باقی ماندن تورم، می‌توان از کمپرس گرم استفاده کرد؛ زیرا در این مرحله با افزایش گردش خون، به بهبود کمک می‌کند.

خونریزی:

• خونریزی یا ترشح خفیف پس از جراحی طبیعی است و معمولاً طی ۲۴ تا ۴۸ ساعت اول متوقف می‌شود. دندان‌پزشک ممکن است برای کنترل خونریزی، گاز استریل روی محل قرار دهد. گاز را به‌آرامی به مدت ۳۰ تا ۶۰ دقیقه گاز گرفتن به قطع خونریزی کمک می‌کند.
• در صورتی که خونریزی شدید یا طولانی‌مدت باشد (مثلاً پس از ۴۸ ساعت ادامه یابد)، باید فوراً با دندان‌پزشک تماس گرفته شود.

تغذیه:

• در ۴۸ ساعت اول، غذاهای مایع و نرم ترجیح داده می‌شوند (مانند سوپ، اسموتی، ماست و غذاهای پوره‌شده).
• از مصرف غذاهای داغ، تند، اسیدی (مانند آب پرتقال) یا سفت (مانند آجیل و چیپس) باید خودداری شود، زیرا می‌توانند محل ایمپلنت را تحریک کرده یا به بخیه‌ها آسیب بزنند.
• برای جلوگیری از تماس غذا با محل ایمپلنت، جویدن معمولاً باید از سمت مقابل انجام شود.
• نوشیدن آب کافی باعث مرطوب ماندن دهان و تسریع بهبود می‌شود. با این حال، استفاده از نی توصیه نمی‌شود، زیرا عمل مکش می‌تواند لخته شدن خون را مختل کند.

بهداشت دهان و دندان:

• در ۲۴ ساعت اول، از مسواک زدن و شست‌وشوی دهان خودداری شود، زیرا این کار می‌تواند لخته خون را جابه‌جا کرده و روند بهبود را به تأخیر بیندازد.
• پس از ۲۴ ساعت، مسواک زدن ملایم و شست‌وشوی دهان طبق توصیه دندان‌پزشک امکان‌پذیر است. معمولاً دهان‌شویه ضدعفونی‌کننده تجویز می‌شود که باید مطابق دستور استفاده گردد.
• باید از وارد کردن فشار مستقیم به ناحیه ایمپلنت خودداری شود و استفاده از مسواک با برس نرم ترجیح داده می‌شود.

فعالیت و سبک زندگی:

• انجام فعالیت‌های بدنی سنگین (مانند ورزش، وزنه‌برداری) و کارهایی که نیاز به زور زیاد دارند، در چند روز اول باید اجتناب شود؛ زیرا این فعالیت‌ها می‌توانند فشار خون را افزایش داده و باعث خونریزی شوند.
• استعمال دخانیات و مصرف الکل توصیه نمی‌شود. سیگار با کاهش جریان خون، روند ترمیم را کند کرده و خطر عفونت را افزایش می‌دهد. الکل نیز می‌تواند خونریزی را افزایش دهد و با داروها تداخل داشته باشد.

بخیه‌ها:

• در صورت استفاده از بخیه‌های غیرقابل جذب، معمولاً طی ۷ تا ۱۰ روز کشیده می‌شوند. بخیه‌های قابل جذب به‌طور خودبه‌خود طی ۱ تا ۲ هفته حل می‌شوند.
• احساس ناراحتی خفیف در محل بخیه طبیعی است، اما در صورتی که بخیه‌ها شل شوند یا باز شوند، باید با دندان‌پزشک مشورت شود.

دوره بهبودی کوتاه‌مدت (۱ تا ۲ هفته)

در این دوره، علائم حاد پس از جراحی معمولاً برطرف می‌شوند و بیمار به‌تدریج به زندگی عادی بازمی‌گردد.

کاهش علائم:

• درد و تورم تا حد زیادی از بین می‌روند. ممکن است حساسیت خفیفی باقی بماند که معمولاً قابل تحمل است.
• در صورت وجود کبودی، معمولاً طی ۷ تا ۱۰ روز برطرف می‌شود.

تغذیه و رژیم غذایی:

• مصرف غذاهای نرم ادامه پیدا می‌کند، اما می‌توان به‌تدریج رژیم غذایی را متنوع‌تر کرد؛ برای مثال استفاده از غذاهای کمی سفت‌تر اما جویدنی مانند سبزیجات پخته، پاستا یا گوشت‌های نرم.
• از خوردن غذاهای سفت، چسبنده یا دانه‌ریز باید پرهیز شود، زیرا ممکن است در ناحیه ایمپلنت گیر کنند.

بهداشت دهان:

• مسواک زدن و نخ دندان کشیدن به‌صورت منظم ادامه یابد، اما ناحیه ایمپلنت باید با ملایمت تمیز شود و فشار زیادی به آن وارد نشود.
• استفاده از دهان‌شویه آنتی‌سپتیک طبق مدت توصیه‌شده توسط دندان‌پزشک (معمولاً ۱ تا ۲ هفته) می‌تواند ادامه یابد.

ویزیت‌های کنترلی:

معمولاً دندان‌پزشک یک نوبت معاینه پیگیری در حدود ۷ تا ۱۴ روز بعد تعیین می‌کند. در این جلسه، در صورت نیاز بخیه‌ها برداشته می‌شوند، روند ترمیم ناحیه ایمپلنت بررسی می‌شود و در صورت لزوم تصویربرداری انجام می‌گیرد.

اُسیواینتگریشن (جوش خوردن با استخوان، ۳ تا ۶ ماه)

این مرحله، حیاتی‌ترین بخش درمان ایمپلنت دندانی است. در این بازه زمانی، ایمپلنت با استخوان فک جوش می‌خورد که به این فرآیند «اُسیواینتگریشن» گفته می‌شود.

روند درمان:

از آن‌جایی که ایمپلنت از مواد زیست‌سازگار مانند تیتانیوم یا زیرکونیوم ساخته شده است، با استخوان فک پیوند برقرار کرده و یک پایه پایدار ایجاد می‌کند. این فرآیند معمولاً در فک پایین ۲ تا ۴ ماه و در فک بالا ۴ تا ۶ ماه طول می‌کشد، زیرا استخوان فک بالا معمولاً تراکم کمتری دارد.

پروتزهای موقت:

• در برخی موارد، به دلایل زیبایی یا عملکردی، از پروتز موقت (روکش، بریج یا دست‌دندان) استفاده می‌شود. این پروتزها به‌گونه‌ای طراحی می‌شوند که فشار زیادی به ایمپلنت وارد نکنند.
• بیمارانی که از پروتز موقت استفاده می‌کنند باید از خوردن غذاهای سفت خودداری کرده و هنگام جویدن دقت بیشتری داشته باشند.

قرار دادن پروتز دائمی (پس از ۳ تا ۶ ماه):

• دندان‌پزشک قطعه‌ای به نام اباتمنت را روی ایمپلنت قرار می‌دهد. سپس قالب‌گیری انجام شده و پروتز اختصاصی در لابراتوار ساخته می‌شود.
• پس از تکمیل فرآیند جوش خوردن ایمپلنت با استخوان، پروتز دائمی (روکش، بریج یا دست‌دندان کامل) روی ایمپلنت نصب می‌شود.
• قرار دادن پروتز دائمی معمولاً بدون درد است و اغلب نیازی به بی‌حسی موضعی ندارد.
• پس از نصب پروتز، بیمار طی چند هفته به‌طور کامل به دندان جدید عادت می‌کند.
• در هفته‌های اول، یک دوره تطابق لازم است تا پروتز در دهان تثبیت شود و عملکرد جویدن به حالت طبیعی بازگردد.
• احساس ناراحتی خفیف یا حس جسم خارجی طبیعی است و به‌زودی برطرف می‌شود.
• در صورت شل شدن، دردناک بودن یا عدم تطابق پروتز، باید به دندان‌پزشک مراجعه شود.

عوارض احتمالی:

• در صورت مشاهده علائم زیر در طول دوره ترمیم، باید فوراً با دندان‌پزشک تماس گرفت:
• درد شدید یا طولانی‌مدت (به‌ویژه پس از ۷ تا ۱۰ روز).
• خونریزی شدید یا قطع نشدن خونریزی.
• علائم عفونت مانند تب، تورم یا ترشح چرک.
• لق شدن یا حرکت ایمپلنت.
• مشکلات در تطابق پروتز یا احساس ناراحتی مداوم.

حداقل سن برای انجام ایمپلنت دندانی ۱۸ سال است. با این حال، در برخی موارد خاص، دندان‌پزشک ممکن است تصمیم متفاوتی بگیرد. دلیل تعیین این حد سنی، کامل نشدن رشد استخوان فک است.

برای ایمپلنت دندانی حداکثر سن مشخصی وجود ندارد. با این حال، با افزایش سن ممکن است حجم و تراکم استخوان فک کاهش یابد. اگر این کاهش با درمان‌های لازم قابل جبران نباشد، انجام ایمپلنت امکان‌پذیر نخواهد بود. در غیر این صورت، استخوان ممکن است توان نگه‌داشتن پیچ ایمپلنت را نداشته باشد یا هنگام کاشت، آسیب ببیند.

درمان ایمپلنت دندانی به‌طور کلی روشی ایمن و ماندگار است. با این حال، مانند هر مداخله جراحی، می‌تواند با برخی خطرات همراه باشد:

• احتمال بروز عفونت در ناحیه‌ای که ایمپلنت قرار داده شده است.
• در ایمپلنت‌های فک پایین، امکان آسیب به عصب فکی وجود دارد.
• خونریزی بیش از حد حین یا پس از جراحی ممکن است رخ دهد؛ مصرف داروهای رقیق‌کننده خون این خطر را افزایش می‌دهد.
• در صورت تحلیل شدید استخوان، ایمپلنت ممکن است با استخوان جوش نخورد یا به‌مرور زمان شل شود.
• در ایمپلنت‌های فک بالا، احتمال آسیب به حفره سینوس وجود دارد که می‌تواند منجر به عفونت سینوسی شود.

• ایمپلنت‌های دندانی از نظر ظاهر و عملکرد، نزدیک‌ترین نتیجه را به دندان‌های طبیعی ارائه می‌دهند.
• پیش از انجام درمان، از شما عکس‌های باکیفیت گرفته می‌شود و با استفاده از نرم‌افزارهای مختلف، پروتزهایی که قرار است در درمان استفاده شوند روی چهره شما شبیه‌سازی می‌شوند. به این ترتیب می‌توان دندان‌هایی را که متناسب با دهان و ساختار صورت شما هستند، از قبل مشاهده کرد.
• روکش قرارگرفته روی ایمپلنت دندانی از جنس زیرکونیوم یا پرسلن خواهد بود که هر دو شباهت زیادی به سطح دندان طبیعی دارند.
• عملکرد جویدن و صحبت کردن درست مانند دندان‌های طبیعی و بسیار راحت است.
• ایمپلنت با استخوان فک جوش می‌خورد، بنابراین بسیار محکم و بادوام است.

در درمان ایمپلنت، ایمپلنت باید با استخوان فک یکپارچه شود؛ بنابراین حجم و تراکم استخوان اهمیت زیادی دارد. تحلیل استخوان باعث کاهش حجم و تراکم آن می‌شود و شدت این تحلیل بسیار تعیین‌کننده است. برای ارزیابی، انجام آزمایش‌ها و تصویربرداری‌های لازم ضروری است. در صورت ضعیف بودن استخوان، بسته به شدت آن می‌توان از درمان‌های حمایتی و جایگزین استفاده کرد، از جمله:

• در صورت ضعیف بودن استخوان، با استفاده از پیوند استخوان یا پودر استخوان، تقویت استخوان انجام می‌شود. اگر نتیجه مطلوب حاصل شود، می‌توان درمان ایمپلنت را آغاز کرد.
• استفاده از ایمپلنت‌های با قطر یا طول کمتر باعث می‌شود تراش کمتری روی استخوان انجام شود. ایمپلنت‌های کوتاه می‌توانند گزینه مناسبی باشند.
• با درمان پوکی استخوان می‌توان روند تحلیل استخوان را کنترل کرد. در این شرایط، امکان شروع درمان ایمپلنت نیز وجود دارد.

درمان ایمپلنت دندانی نیازمند تجربه، مهارت فنی و دانش تخصصی است و باید متناسب با شرایط دهان، ساختار دندانی و انتظارات بیمار انجام شود. کیفیت و دقت درمان، تأثیر مستقیمی بر طول عمر و راحتی ایمپلنت‌ها دارد. برای موفقیت بالای درمان، کلینیک و پزشک انتخابی باید ویژگی‌های زیر را داشته باشند:

• محیط کلینیک باید دارای استانداردهای بهداشتی بین‌المللی باشد.
• کادر درمانی و پزشکان آموزش‌دیده و تجهیزات تکنولوژیک به‌روز در دسترس باشند.
• وجود دستگاه توموگرافی سه‌بعدی، سیستم‌های تصویربرداری دیجیتال و اندازه‌گیری دقیق، احتمال خطا را به حداقل می‌رساند. توصیه می‌شود حتماً برندهای ایمپلنت مورد استفاده در کلینیک را بررسی کنید؛ این برندها باید از نظر کیفیت و اعتبار، شناخته‌شده و جهانی باشند.
• دندان‌پزشکی که ایمپلنت را انجام می‌دهد باید متخصص و باتجربه در این حوزه باشد.
• دندان‌پزشک باید با دقت به صحبت‌ها و انتظارات شما گوش دهد و راهکارها و طراحی لبخند اختصاصی متناسب با شرایط شما ارائه دهد. بررسی نتایج درمان‌های قبلی پزشک نیز اهمیت دارد.
• پیش از شروع درمان ایمپلنت، دندان‌پزشک باید تمام مراحل را به‌طور کامل توضیح دهد، اطلاعات دقیقی درباره روند درمان ارائه کند و به تمامی سؤالات شما پاسخ دهد.

آیا برای هر دندان از دست‌رفته‌ای ایمپلنت لازم است؟

خیر، برای هر مورد از دست دادن دندان، انجام ایمپلنت ضروری نیست. اما اگر به زیبایی اهمیت می‌دهید، نمی‌خواهید به دندان‌های مجاور آسیبی وارد شود و قصد دارید از تحلیل استخوان فک جلوگیری کنید، ایمپلنت می‌تواند گزینه مناسبی برای شما باشد. با این حال، توصیه می‌شود تصمیم نهایی را بر اساس نظر و تشخیص دندان‌پزشک خود بگیرید

آیا در طول درمان ایمپلنت درد احساس می‌کنم؟

در حین درمان ایمپلنت، با استفاده از بی‌حسی موضعی، ناحیه دهان کاملاً بی‌حس می‌شود و دردی احساس نخواهید کرد. پس از پایان درمان و با از بین رفتن اثر بی‌حسی، ممکن است مقداری درد، تورم یا حساسیت ایجاد شود که با مصرف مسکن‌ها قابل کنترل است و معمولاً طی هفته اول به‌تدریج برطرف می‌شود.

آیا ایمپلنت‌های دندانی مقاوم هستند؟

ایمپلنت‌های دندانی بسیار مقاوم و بادوام هستند. با این حال، میزان دوام آن‌ها به سبک زندگی و رعایت بهداشت دهان و دندان بستگی دارد. در صورت رعایت بهداشت مناسب، انجام معاینات منظم دندان‌پزشکی و خودداری از جویدن اجسام بسیار سخت، ایمپلنت‌ها برای مدت طولانی و بدون مشکل قابل استفاده خواهند بود. در صورت لزوم، روکش ایمپلنت قابل تعویض است.

طول عمر ایمپلنت‌های دندانی چقدر است؟

رعایت دقیق بهداشت دهان و دندان، عمر ایمپلنت را افزایش می‌دهد. نحوه مراقبت از ایمپلنت‌ها در بخش‌های قبلی به‌طور کامل توضیح داده شده است.

معاینات منظم دندان‌پزشکی امکان تشخیص و مداخله زودهنگام در صورت بروز مشکل را فراهم می‌کند.

استفاده از برندهای باکیفیت و دارای استانداردهای بالا نیز در افزایش طول عمر ایمپلنت مؤثر است.

عادات مضر مانند مصرف مواد آسیب‌زا و جویدن اجسام سخت، می‌تواند عمر ایمپلنت دندانی را کاهش دهد.